Vroeger had je honden die waakten en aan de ketting lagen. Met een beetje geluk mochten ze schuilen in een hok. Op het kale hout. De rest dwaalde onbekommerd over straat, net als hun uitwerpselen. Voor we de school in gingen of ons huis, moesten we altijd onze zolen laten controleren. Soms liep dat mis. Ik zie de neusvleugels van mijn moeder nog wijder worden en hoor haar roepen: “Ik ruik hondenkaka!” Alle hens aan dek; iedereen had vaste vloerbedekking. Houten vloeren waren voor bruine cafés. En hondenhokken. Er waren ook geen duizend soorten hondenkorrels; ze aten gewoon de resten van wat de pot schafte en heetten meestal Kees of Fikkie. Een enkele Wodan daar gelaten. GPS-trackers, interactieve puzzels of automatische ballenwerpers? Vergeet het.
Vijftig jaar later zijn honden onze beste knuffelvrienden en vaak zelfs onze ‘kindjes’. Hoeveel mensen ik niet hoor bekennen dat hun hond in bed slaapt. Zelf ben ik ook bezweken.
Maar er is iets nóg specialers, ontdekte ik een half jaar geleden: een kleinhondje. De ridgeback van mijn dochter, veertig kilo aandoenlijke, pure liefde. Ze weet dat ik haar omi ben. (De wens is de moeder van de gedachte.) Haar baasjes trekt ze met een fiks tempo door de straten, maar als ik met haar wandel, loopt ze pal naast me en checkt voortdurend of ik het wel allemaal bij kan benen. Op de terugweg heeft ze wel ietsje meer haast om haar baasjes, die ze dan al wel een half uur of langer heeft moeten missen, terug te zien.
Ze denkt nog steeds dat ze een pupje van zes schattige pondjes is. ’s Morgens wekt ze mijn dochter met koddige sprongetjes in het gezicht. Je kunt net zo goed onder een bulldozer gaan liggen. Helaas jaagt haar speels aangeboden voorpoot – even groot als een volledige teckel van mij – mijn kleine helden de stuipen op het lijf. Een gebroken hart heeft ze er elke keer weer van: hoe goed ze het ook bedoelt, haar vriendschapsgebaren stuiten steeds weer op felle afweer. Zelfs haar rug, die ze ons allen dan totaal ontmoedigd toekeert, ziet er hartbrekend bedrogen uit.
Veertig kilo tederheid kan wél in een oogwenk veranderen in een blok beton op pilaren, bijvoorbeeld op weg naar de dierenarts. En die bezoekt ze jammer genoeg vaak: oorontsteking, teennagel gescheurd, maagontsteking, blaasontsteking, schijnzwanger, voedselallergie. Wandelt ze door een veld, komt ze thuis met een allergische reactie. Dan moet ze weer in het grote, griezelige bad. Vrijwillig plonst ze in een ijskoud meer, maar verplicht gewassen worden is de hondenhel en verdient ladingen begeleiding onderweg en snoepjestroost naderhand.
Onlangs kon ze haar ogen plots niet meer open krijgen: een acute oogontsteking. Paniek. Mijn dochter stuurde me een foto van het arme hummeltje. Ik sprong op mijn fiets, met een nieuw knuffelbeertje in mijn rugzak. Ik moest en zou haar zien, net zoals je je naar je kind haast als daar iets mee is gebeurd.
Wat er toen gebeurde vergeet ik niet snel. Toen ze doorkreeg dat ik het was, vloog ze op; poten op mijn schouders, die lieve snuit in mijn hals. Daar gooide ze het hele verhaal eruit: de pijn; de schrik; de geur van angst in de wachtkamer; en -o lieve god van alle onschuldige wezens- het prikje; de onzalige wattenstaafjes die zonder haar toestemming zomaar in haar ogen werden gepriemd, en als tragisch dieptepunt de vette zalf waardoor ze nóg minder zag. Af en toe nam ze zachtjes mijn pols tussen haar kaken om duidelijk te maken hoe gruwelijk het allemaal was geweest. Glasheldere taal!
Natuurlijk gaf ik antwoord.
“O jaaa? — Was het allemaal zo verschrikkelijk en moest dat met dat lieve, àrme kleinhondje van me? — Nee, het is niet eerlijk. — Ja, huil maar eens goed uit. Ik snap je hoor!”
“Woe-oe-oe-oe!”
“Ja hoor, mijn kleine meisje, wat ís het toch angstig allemaal als je niet begrijpt wat er met je gebeurt, hè?”
“Woe-oe-oe … waw-waw-waw”
We hielden elkaars toonhoogtes aan en het werd een echt gesprek. Mijn dochter keek met open mond toe, apetrots op haar communicatieve hond. Na de woefjesuitwijding was ze opgelucht en kleefde ze dankbaar aan ons vast: blij dat ze nog nipt aan de dood ontsnapt was en zo helemaal begrepen werd.
De rest van de dag liep ik rond met een warm hart. Ik appte het verhaal aan mijn nichtje, omdat die zelf een dierenliefhebster is en mijn ontroering misschien begreep. Haar reactie was to the point:
“Wat is echt luisteren toch vaak honderd keer belangrijker dan oplossen of het probleem wegnemen.”
En dat knoop ik – ook als psychotherapeut – voor de zoveelste keer nog eens stevig in mijn oren.
Redactie: Petra Hoetz
Foto: @Evamaria
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.