Met vier kinderen tussen de zestien en vijfentwintig waren we voor een lang weekend neergestreken in een vakantiehuisje. Wallonië. Wij, vader en moeder bleven die eerste avond met een boek bij de haard, maar de jeugd trok naar het dichtstbijzijnde stadje. Rond half één twijfelden we er niet meer aan dat het een heel léúk stadje was.
Voor de volgende dag had het viertal een ochtendje Spa gereserveerd. Ik voelde al nattigheid en stond daarom bijtijds naast hun bedden. Eén van de vier deed met moeite een half oog open, meldend dat het helaas niet door kon gaan. En dat het bovendien te duur was. (Ze waren er wat laat achter gekomen dat wij niet in stonden voor die idioot dure luxe.)
‘Goed,’ zei ik, ‘ik snap het, maar ik bel even of annuleren nog kan. Zo niet, gaan jullie alsnog.’
Instemmend gemompel. Doe maar mam. Het zou zo’n vaart wel niet lopen.
Daarna hoefde ik niemand meer wakker te schudden. De vriendelijke verzekering dat het allemaal geen enkel probleem was, en dat men mij hartelijk dankte voor het tijdige telefoontje (vaak komt men gewoon niet opdagen, hoorde ik), klonk overtuigend.
Toch zat het me niet lekker. Dus ben ik zelf gegaan, voor een nagelverzorging die ik niet nodig had. Maar kom. Het voelde als een kleine verontschuldiging.
Het personeel was tiptop. Men bedankte me verrast voor mijn komst.
Bij nagel drie – nog zeventien te gaan- barstte echter vanuit het niets de ongeremde woede van de manager over me heen: een hele ochtend vier plekken bezetten, om dan op déze manier verstek te laten gaan! Ongehoord.
Ik lag achterover te ‘relaxen’ terwijl hij boven me hing. De nagelverzorgster hield zich doof en blind, maar ik kon geen kant op. Met één oog open en één oog dicht -er was wat speeksel van de goeie man in terecht gekomen- onderging ik de tirade.
Ik snapte zijn frustratie wel. Alleen hoorde die niet bij mij thuis. En zeker niet op die manier.
Totaal van slag kwam ik thuis. Maar de jeugd -inmiddels heerlijk uitgeslapen en aan de eieren met spek- lag dubbel. Omdat ik, met al mijn nette manieren, weer eens de pineut was geweest. Máma toch! Huilen van het lachen.
Ik snapte de hilariteit. Dit soort tafereeltjes vormt namelijk een opvallende rode draad in mijn leven. Voor derden niet zelden vermakelijk.
Komt het doordat ik een vrouw ben?
Klopt het dat vrouwen sneller de schuld toegewezen krijgen en die dan ook nog aannemen?
En/of scheelt er iets aan mij persoonlijk?
Zo ja, wat dan?
Wat maakt dan dat ik zulke uitbranders over mezelf afroep?
Toen mijn oudste op de kleuterschool zat, vergat mijn man hem ooit op te halen na zijn werk. Hij was wel laat, maar aanvankelijk viel het me niet op en later dacht ik dat ze samen nog wat waren gaan doen en liet het zo. De GSM bestond nog niet. En ik was druk bezig met een stapel pannenkoeken.
Man thuisgekomen. Zonder kind dus.
Hij kon meteen weer vertrekken.
Toen ik hem later vroeg hoe men in de opvang had gereageerd – ik wist hoe streng ze met laatkomers waren – bleek het mee te vallen. Met een ‘sorry’ en een ‘beetje in de war’ was hij er zonder verder commentaar vanaf gekomen.
Uitgewuifd was hij zelfs. Ik haalde opgelucht adem.
Totdat ik me de volgende dag op het schoolplein vertoonde …
De volle laag.
Ik had, zodra de papa later thuiskwam dan verwacht, de school moeten bellen. Dat was de boodschap. Sterker nog, ik kreeg te horen dat die pannenkoeken de fout waren. Mijn fout. Als ze “niet zoveel respect voor me had gehad, had ze me de toegang tot de opvang voor de rest van het jaar ontzegd”.
Een verwarde man kon je blijkbaar weinig kwalijk nemen. Of je kon het hem niet in zijn gezicht zeggen.
Zijn vrouw wel.
Onlangs moest ik een paar broeken laten inkorten. Omdat ik pas om twintig voor zes het atelier -mijn vaste stek- binnenstapte en ik besefte dat er nog enig meetwerk verricht moest worden, informeerde ik meteen of ik niet te laat was.
Nee hoor, geen enkel probleem. Dat lukte nog wel.
Even later checkte ik het nog eens bij de naaister zelf.
Ook daar, vanaf de grond, tussen de spelden in haar mond door: “t Is niets, ‘t is zo gedaan.”
We regelden alles eendrachtig in recordtempo.
Intussen had de bazin er lucht van gekregen.
Mijn privacy werd opgeheven. Mevrouw zwiepte het gordijn opzij en overviel me in mijn pashokje. Nog blootbeens. Er werd me toegebeten dat mijn tijdstip géén manier van doen was. Het atelier was open tot zes, maar herstellingen konden slechts binnengebracht worden tot vijf uur. Bleek nu.
Dat wist ik niet. Het was me nog nooit verteld en het stond nergens aangegeven.
Dit keer verdedigde ik me wél. Ik zei haar dat ik het twee keer had nagevraagd.
Ja, dat wist ze.
En die dames hadden dan ook al op hun donder gehad.
Je zou denken dat je het als bazin daar dan bij laat.
Maar nee.
Bij het afrekenen kwam ze er nóg eens op terug.
Ik excuseerde me maar. Dat was het gemakkelijkst. Ze ontdooide en vertelde me dat ze vaak gefrustreerd raakte door respectloos gedrag van klanten, maar daar zelden iets van kon zeggen. Dat begreep ik.
Maar -en nu komt het- van míj wist ze: “Die is voor rede vatbaar, daar kun je zoiets tegen zeggen.”
En daarom durfde ze het dus wel aan.
Aha! Dáár zit het dus misschien. Ik ben veilig voor bepaalde mensen. Veilig om hun frustraties ongevraagd bij mij te parkeren. Omdat ik het meestal pik. Deels uit verbijstering, deels uit begrip. En dat wordt haarfijn aangevoeld.
Waarom ik? Daarom ik.
Hartelijk bedankt mevrouw.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.