Categorie: Geen categorie

Als kind en jongere hoorde ik in mijn vriendenkring heel wat geklaag over ouders en arrogantie ten opzichte van hen. Ik vond dat ik destijds niets te klagen had, was trots op ons toen warme gezin en snapte de houding van mijn vrienden niet zo goed. Net zomin als die van hun ouders. Ik zag…

Als je nu eens zucht of klaagt -over strubbelingen met pubers, korte nachten wegens kleintjes, te weinig inzet van je partner, of een combi hiervan- herkennen collega-ouders zichzelf daar meestal met de nodige humor in: “Hahaha, bij jullie ook al?” En dan komen ze met aangedikte versies van hun eigen brokkenparcours. Jij biedt daar dan…

Help! Kerstmis overal en nergens.Stille nachten zeldzaam.Veilige nachten wachten voor miljoenen,Steeds op het nieuwe jaarOf telkens weer het jaar daarna. Het lichaam eerst.Eet nu je nog eten kunt.Kijk diep in het glaasje.En verbaas je elke keer opnieuwOver hoe verkeerd het weer viel. Beloftes.Hoop.Fonkeltjes in de donkere dagen.En toch, onder al die mooie woorden,Valt de keuze steeds…

Digitaal had ik een afspraak gemaakt bij het gemeentehuis, afdeling rijbewijzen. Daar na weken wachttijd aangekomen, bleek er niets te zijn geregistreerd. Een uur aanschuiven, praten en proberen leverden niets anders op dan een nieuwe afspraak voor nog eens twee weken later. Ditmaal digitaal ter plekke door een medewerker geregeld. Wel had ik het sterke…

Vroeger had je honden die waakten en aan de ketting lagen. Met een beetje geluk mochten ze schuilen in een hok. Op het kale hout. De rest dwaalde onbekommerd over straat, net als hun uitwerpselen. Voor we de school in gingen of ons huis, moesten we altijd onze zolen laten controleren. Soms liep dat mis….

Ze zijn er; de mensen die op de hele wereld niemand hebben. En nee, ze hebben dat niet per definitie ‘zelf gezocht’. Je hoeft maar enig kind te zijn, je ouders te verliezen of vaak verhuisd te zijn – dat hakt in je vriendenkring. Voeg daar nog het gemis van kinderen of werk aan toe,…

“You angry?” vroeg hij. “Yessss.” zei ik. En dat wás ik!  In deze column ben ik even niet de therapeut maar gewoon een ouder wordende vrouw. Eentje die op doodgewone dagen pijnlijk wordt herinnerd aan hoe zichtbaar ze wordt op het moment dat de wereld vindt dat ze eigenlijk onzichtbaar moet zijn.  Jonge mensen, eerlijk…

Heerlijk is het om samen te zijn met mensen om wie ik geef. Herbronning is voor mij echter: veel alleen zijn, in stilte.   Dat is altijd al zo geweest. Zoeken is het naar vrienden en partners die dit niet als persoonlijke afwijzing ervaren. Na een wekenlang redelijk aangenaam gekkenhuis rond de jaarwisseling, kwam er…

De mens, in al zijn grootsheid en kleinheid, boeit me mateloos. Dat doet mij ’s avonds weleens verzeilen in teeveeprogramma’s als ‘Where the wild men are’, ‘Spoorloos’, ‘Over mijn lijk’, ‘Je zal het maar hebben”, ‘Help, mijn man is klusser’, ‘Ik vertrek’ en heel soms ‘Steenrijk, straatarm’. De formule van die laatste serie: twee gezinnen…