Nabijheid

Laten we het in de nadagen  van het feest van de onbevlekte ontvangenis eens hebben over seksualiteit. Eerder is het er nooit van gekomen, behalve in verband met uitwassen ervan, zoals incest en verkrachting. Ik ben geen seksuoloog, maar natuurlijk komt het onderwerp in mijn praktijk geregeld ter sprake. Het is één van de hete hangijzers tussen koppels. Meestal door de vervelende biologische gegevenheid dat een paar niet altijd een gelijklopend libido heeft. De klassieker, dat de man meer zin heeft dan de vrouw, is één van de vele variaties.

In dit geval vertelde een vrouw mij over haar zeer gewaardeerde vriend. Eén van die mannen die altijd zin heeft. Maar ook één met een diep respect voor de ander. Hij dringt zich op intiem vlak nooit op en gaat enkel in op een vraag of uitnodiging en dan nog alleen als die van harte is. Totdat haar menopauze roet in het eten gooide, hadden ze samen een uitbundig en innig liefdesleven. Daarna zakte ze binnen een jaar tot beneden het vriespunt. Het moeten nemen van een behoorlijke dosis antidepressivum, maakte elke vorm van ‘antivries’ nog eens temeer onmogelijk. Wat een verlies voor die twee. Een verlies waar zij minder direct onder leed dan hij. Hij bleef op zijn honger, terwijl zij gewoon niets voelde, enkel schuld. Erover praten ervoer ze als te pijnlijk en te riskant (zou hij bij haar blijven?). Terwijl hij haar afgenomen aanwezigheid op intiem vlak respecteerde, zelfs zonder haar uitleg. Ook kusjes, aanrakingen, een onschuldige streling … alles ging ze handig uit de weg. Niet omdat ze niet meer van hem hield. Maar omdat ze bang was om iets bij hem in gang te zetten wat ze niet meer kon beantwoorden. Dan maar liever niets.

Met dat relaas kwam ze bij mij terecht. Zoals ik al vermeldde, ben ik geen seksuoloog en dat zei ik haar ook. Van mij krijg je geen oefeningen, nieuwe standjes, en meer van die recepten, die echt schijnen te kunnen helpen. Maar wel had ik aan haar de vraag waarom ze deze klaarblijkelijke parel van een man in godsnaam geen inzicht gunde in het waarom van haar terugtrekking. Toen kwamen de boven vermelde bezwaren.

Maar … ze nam mijn vraag mee naar huis. En thuis deed ze er iets mee. Ze legde haar vriend na twee jaar stilte uiteindelijk onomwonden uit dat het er voorlopig niet meer inzat voor haar, dat ze niet kón en dat ze het vreselijk vond voor hem. Dat ze hem ook fysiek bijna niet meer in haar buurt verdroeg door die constante angst hem ten onrechte hoop te geven. Allebei in tranen. Toch kwam de kern van zijn antwoord  neer op: “Ok, het is wat het is. Mijn behoeftes zijn mijn verantwoordelijkheid, niet de jouwe. Maar wat kan nog wél voor jou?” Dat bleek, als de ‘dreiging’ van seks eraf viel, nog heel wat nabijheid te zijn. Op het moment dat zij duidelijk werd over wat ze niet kon, kwam er ruimte voor wat er wél kon. Misschien moeten ze nu verder met professionele seksuele hulp,  maar in elk geval maakte één enkele vraag dat ze nu ook fysiek weer een liefdevol koppel zijn, zij het  zonder regelrechte seks. Ze drukt het zo uit: “Het stroomt weer tussen ons!” Het belang van emotionele eerlijkheid en dus oprechte verbinding kan niet genoeg benadrukt worden wat mij betreft. Dát creëert nabijheid.

_{Redactie: Petra Hoetz}

_{Afbeelding: eigen  foto, bos in Nederland}